Değerli Okuyucular

 Değerli okuyucular,

Öncelikle hepiniz hoşgeldiniz. Bugün hayatın ne olduğunun neyden ibaret olduğunun farkında olduğumuz bir gün daha.Bugün bir şeyin daha farkına vardık: SORUMLULUK

 

Yakın tarihte yaşanan bir anıma gidiyoruz:

O gün günlerden Cuma yani en sevdiğim gün demekti.Sırasıyla fen,sosyal,Türkçe,matematik ve İngilizce dersleri vardı.Gün gayet monoton geçiyordu ki matematik dersi gelmiş çatmıştı.Aslında matematik dersini oldukça severim aramız bozuk değildir.Amabazen her derste başıma geldiği gibi sorumluluklarımı biraz aksatmam başımı belaya sokmama yol açıyordu.Sınıf arkadaşım BB ödevleri kontrol ediyordu ve sıra bana gelmişti.Ben birkaç gün önce verilen ödevi son güne bırakmış,son anda tamamlamıştım.Amabilmediğim bir şey vardı:Ödevimi evde unutmuştum.Tabii ben bunu bilmiyor, kendimden çok emin bir şekilde arkadaşıma “Ödevi yaptım merak etme.”diyordum.Çantamda ödevimi ararken yüzümden soğuk terler akıtmıştım.Bir anda aklıma bir şey geldi ve o anın pişmanlığını yaşadım.”DÜN AKŞAM ÖDEVİMİ YAPTIM YAPMASINA AMA MASANIN ÜZERİNDE UNUTUUM.” Dedim.”Maalesef” dedi.

           O sırada öğretmenimiz YM’de geldi.Gelir gelmez benimle aynı mevzuyu yaşamış olan baya bir öğrenci kaos oluşturdu ve öğretmenimizin kulakları resmensağır oldu.Öğretmenimiz durumu anladı ve bizim için bir iyilik yaparak “Tamam sorun yok.Anlaşıldığıkadarıyla çoğu kişi unutmuş.BB bugünlük getirenlere artı getirmeyenlere eksi at.Haftaya pazartesi okula gelir gelmez de eksi alanları tekrar kontrol et.O zaman getirenlerin eksisini artıya dönüştür.”dedi.Derdimeadeta derman olmuştu hocamız.Daha çok dertlerimize derman olmuştu.Hep birlikte derin bir “OH!” çektik.Neyse,eve gittim ve şunu anladım:Bugünün işini yarına bırakma.Sonunda masanın üzerinde bıraktığım kağıdı dosyama koydum.Artık bir daha verilen ödeviyarına bırakmayacaktım.

Sabırla yazımı okuduğunuz için çok teşekkürler.